ای مهتاب عشق بتاب
ای باران عشق ببار
ای خورشید محبت بسوزان بنیاده جنگ و کینه ها را
آی آدمها بیاید بشوید گرد و غباره سینه ها را
این همه حرص و طمع برای چی
آخه این دنیا مگه برای کیست

شاهان همه رفتن کاخها بجامانده
شاه و گدا مردند دنیا بجا مانده

چه کسی با خود برده ذره ای از مال دنیا را
چه کسی پیمان بسته که ببینه صبح فردا را
وقتی آدم یه روزی فنا میشــــــــه
می میره روح از بدن جدا میشه
پس دیگه جنگ و جدال واسه چیه
اونیکه مونده تو این دنیا کیه
اونیکه مونده تو این دنیا کیه
شاهان همه رفتن کاخها به جا مانده
شاه و گدا مردند دنیا بجا مانده
انسان چرا وقتی که به قدرتی میرسه
خودش رو گم میکنه این همه ظلم میکنه
این عمر کوتاه ما تموم میشه یه روزی
طعم خاک میشویم نیستو هلاک میشویم
شاهان همه رفتن کاخها بجا مانده
شاه وگدا مردند دنیا بجا مانده
خدای توانا
فرا خوانده ما را
بسوی آدمیت به نور حقیقت
خداوند عاشق فرا خوانده ما را
به عشق و محبت نه بر خشم و نفرت
ما همه از خاکیم دوباره بر خاکیم
نه باقی مطلق و نه بام افلاکیم

یکی از بهترین شعرهایش را قرار دادم.

ای تو بهانه واسه موندن .......... ای نهایت رسیدن

 ای تو خود لحظه بودن ........... تا طلوع صبح خورشید رو دمیدن

 ای همه خوبی همه پاکی ........ تو کلام آخر من

 ای تو پر از وسسه عشق......... تو شدی تمامی زندگی من

 اسم تو هر چی که می گم......... همه تکرار تو حرفهای دل من

 چشم تو هر جا که می رم ........ جاری تو چشمهای منتظر من

 تو رو لحظه که دیدم .............. به بهانه هام رسیدم

 از تو تصویری کشیدم ........... که اون و هیچ جا ندیدم

 تو رو از نگات شناختم ........... غصه از عشق تو ساختم

 تو رو از خودت گرفتم ............ با تو یک خاطره ساختم

و آن كه این كار ندانست در انكار بماند

                 جز دلم كو ز ازل تا به ابد عاشق رفت

                 جاودان كس نشنیدم كه در این كار بماند

                                  از صدای سخن عشق ندیدم خوش تر 

                                  یادگاری كه در این گنبد دوار بماند

*دشمن هر پهلوون خودشه جوون*

*سرت زیر. چشمت پاك. دلت دریا*

*بدون كه پهلوونی به زور بازو نیست*

*مثل مولا دستت گشاده و پیشونیت به خاك*

*اگه راه مولا علی رو میزنی دلتو بسپر به هوالحق*

*مرید مولا بودن ساده نیست نه به صد حرف نه به صد میدون*

                                                     به نقل از سایت بازتاب
 

وقتی كه شب را شكستید فانوستان را چه كردید؟

دیشب جسدهای بی جان از كوچه ها می گذشتند؟

فریادشان را شنیدید؟كابوستان را چه كردید؟

وقتی كه آتش گرفتیدققنوستان را چه كردید؟

آشفته حالید و خاموش با اتهامی كه برجاست

مردان غیرت بگویید ناموستان را چه كردید؟

دیگر سؤالی ندارم آسوده خاطر بمانید

جز آنكه با من بگویید قاموستان را چه كردید؟

بر شانه هاتان شكستید ظرفی كه آتش در آن بود

                                                                                      شیوا شناوری